Stilte voor de storm

Vanaf de bushalte bij de Molen van Elst duiken we bijna direct het groen in. Dichte bossen die we de komende kilometers niet meer zullen verlaten. Als je snel naar Amsterdam wilt, het einddoel van de Traagste Tocht, is dit een slinger in de verkeerde richting. Een omweg zogezegd, maar wel eentje die je op bijzondere plekken brengt. Een bordje ‘Stiltegebied’ heet ons welkom. Stil is het zeker. Maar lang duurt dat niet...

Nummer 3176 stuift langs

De varens groeien dichter, het bos wordt ruiger. Dan plots: stemmen, voeten, beweging. Hardlopers! Eerst een koppel, vervolgens een viertal, dan een hele stoet. Nummer 3176 dendert voorbij. Het blijkt een wedstrijd. Midden in ons stiltegebied. Onze traagste tocht verandert even in een levendige parade. Vriendelijke groeten klinken, dat wel, maar de rust is zoek.

Applaus op de top

We klimmen. Zweet parelt, kuiten protesteren, maar het uitzicht over de heide beloont. Op de top wacht verrassend applaus – een spandoek roept ‘Hup pappa + Maarten!’ Helaas niet voor ons, maar voor de hardlopers die ons even later voorbij stuiven. Hun fanclub staat bij de Eenzame Eik, die vandaag allesbehalve eenzaam is.

Sterrenbos en zondagdrukte

Die eik staat sinds 1792 in het hart van een sterrenbos, met acht paden als spaken van een wiel. We dalen af langs zo’n spaak en de rust verdwijnt verder. Snelle mountainbikers, spelende kinderen – dit is de Heuvelrug op een zondag. Gelukkig strekt de heide zich uit: glooiend, zacht, en bijna in bloei – een adempauze in de drukte.

Wentelteefjes en tabaksvelden

Op het terras van Mas Montagne – Frans voor bergboerderij – zakt de drukte wat van ons af. Koffie in de schaduw, het koppel naast ons zwelgt in zoete wentelteefjes. Daarna slingert het pad door weilanden en langs oude tabaksschuren. Sinds 1640 groeide hier tabak op warme zuidhellingen – een lucratieve teelt voor zwoegende boeren. We passeren een proefveldje, de bladeren geuren zomers.

Langs de lome Rijn

Na de provinciale weg lonkt de belofte van een uitkijkplatform dat vergezichten biedt over het Rijndal. Helaas is het platform gesloten wegens onderhoud. Niet getreurd, want nu volgen we een beschaduwd pad door de Amerongse Bovenpolder. Dat golft lieflijk langs sappige weilanden. In de verte steekt kasteel Amerongen z’n toren boven de boomtoppen.

Bloemen en bruiloften

In de bermen wuiven kattenstaart en harig wilgenroosje ons koelte toe. Bij een dikke eik lunchen we in de schaduw, de lucht plakt van de hitte. Dan verrijst kasteel Amerongen, imposant en prachtig. Een witte sluier flitst voorbij – er is een bruiloft gaande. Even kijken we toe, als figuranten in een historische film.

Stilte op het Klompenpad

We volgen het Cotlandenpad − een Klompenpad − dat slingert tussen geurige weiden en koele boslanen. Kaarsrecht maar allerminst saai is de mooiste laan van de dag, omzoomd door eiken en half overwoekerd door riet en struiken. Hier ervaren we de stilte, die al even sluimerde, nu diep en intens. Totdat een bordje ons waarschuwt: ‘Eikenprocessierups – wandelen op eigen risico!’ Gelukkig laten de jeukrupsen zich vandaag niet zien.

Tuin van toen

Ridderhofstad Zuylenstein steelt vandaag de show. Geallieerde bommen maakten korte metten met z’n kasteel, maar moois is er nog genoeg. Zoals de ommuurde moestuin, ontworpen in de 17de eeuw, die geregeld z’n poorten opent. We dwalen tussen kool en kervel, bloemen verwennen onze ogen. Op het terras nippen we van vlierbloesemsap – smaken van de zomer, geteeld zonder gif maar met liefde.

Droom in een boom

We steken de weg over voor de derde slinger: een smal pad langs een zonovergoten veld. De hitte drukt op ons, de lucht is stroperig, wandelen wordt sjokken. Aan de bosrand staan twee vrouwen omhoog te turen. “M’n droom zit in die boom,” fluistert eentje. Vermoeid denk ik: natuurlijk, je droom... in een boom. Maar dan blijkt het hun dróne te zijn, opgeslokt door het bladerdak. We helpen speuren, maar de boomkroon zwijgt – droom en drone lijken vervlogen.

Een omgevallen bos

Een smal pad, overwoekerd, klimt door rommelig bos. Geen statige lanen hier, maar chaos – dode bomen, afgebroken stammen. In 2021 blies een valwind hier in een halve minuut een heel bos tegen de grond. De natuur herpakt zich, verrassend snel en krachtig.

Torens en tombes

De laatste kilometer voert langs torens. De Uilentoren is een folly – een bouwkundige grap met stenen uilen op elke hoek. Even verder klimmen we naar de Graftombe van Nellesteyn, ontworpen door Zocher jr., de man achter het Vondelpark. Een steile afdaling. En dan houdt het bos op zoals het begon: bij de bushalte.

Wandeldatum en routebeschrijving

Deze wandeling hebben we gedaan op zondag 13 juli 2025. De meest recente versie van routebeschrijving, kaartje en gps-track kun je (met een abonnement of tegen betaling) downloaden op Wandelzoekpagina.nl.

Etappe 7 op Wandelzoekpagina.nl >>