Buitencentrum Schoorlse Duinen

Loop bij de start even binnen bij Buitencentrum Schoorlse Duinen. Je kunt daar een duinkaartje kopen (verplicht in deze duinen), maar ook een mooi overzicht krijgen van de flora en fauna die je in dit duingebied kan tegenkomen. En niet onbelangrijk: ze hebben er koffie, iets waar deze wandeling verder van verstoken is.

Hoogste duin van Nederland

Al na een paar minuten krijgen je benen een gratis workout: je gaat een trap op met liefst 249 treden. Maar dan kun je wel uithijgen bovenop het hoogste duin van Nederland. Met een schitterend 360 graden-uitzicht. Over de polders in het westen (met als je geluk hebt bloeiende bollenvelden) en over de breedste duinen van Nederland. En helemaal in de verte glinstert een strookje Noordzee.

Corsicaanse & Oostenrijkse dennen

De dennen waar je overheen kijkt zijn in de jaren dertig van de vorige eeuw aangeplant om het stuivende zand vast te leggen. Exoten als Corsicaanse en Oostenrijke den staan schouder aan schouder met de inheemse grove den. Deze bomen zijn op hun mooist in mei, als oranje bloemkegels de uiteinden van de jonge takken opfleuren.

Ups & downs

What goes up, must go down. En dus laat je je via zo ongeveer evenveel treden weer naar beneden rollen. Ondertussen genietend van zicht op uitgestrekte heidevelden. Als je geluk hebt, en dat heb ik vandaag, dan bloeit de heide dat het een lieve lust is. Vanaf ongeveer half augustus tot half september mag je je daarop verheugen.

Duin- & heidewandeling

Die heide is hier schitterend aangeplakt tegen lieflijk golvende duinen. De wandeling gaat vandaag over nog veel meer heidevelden. Zelf zou ik deze tocht daarom als een gecombineerde duin- en heidewandeling bestempelen. De ANWB is eigenwijs en noemt de wandeling ‘Zandhagedissen bij Schoorl’.

Hagedissen met een trouwpak

“Het valt niet mee om een zandhagedis te spotten”, schrijft de ANWB op z’n website. “Zelfs niet in de paartijd, als het mannetje pronkt met een smaragdgroen trouwpak. De beste manier is heel langzaam lopen en aandachtig naar de grond kijken.” Helaas, hoe tergend mindfull ik ook loop en hoe ik ook naar de grond staar tot ik een ons weeg, een zandhagedis zie ik niet. “Ach”, denk ik, “ze spelen vandaag natuurlijk verstoppertje achter al die bloeiende heide.”

Vogelmeer vol paddenvisjes

Verderop, bij het spiegelgladde Vogelmeer, heb je volgens de ANWB extra kans om de verstoppertjes te spotten. Het meer is genoemd naar de vele meeuwen die hier vroeger broedden. Maar vossen hebben de vogels inmiddels verdreven. Nu is het een mooi, verstild meer dat in het juiste jaargetijde (de lente) uit z’n voegen schijnt te barsten van de paddenvisjes. Aldus de ANWB.

Doordeweekse stilte

Dan schiet ik een klein spoortje op, dwars door uitgestrekte heidevelden. Tjonge, wat een lekkere tocht is dit! En doordeweeks is het hier zo heerlijk stil. Op deze vrijdag kom ik weinig andere wandelaars tegen. Soms kruist een bezwete jogger m’n pad, vriendelijk groetend.

Geruisloze duinen

Heide maakt plaats voor een mengeling van naald- en loofbos. En hier is het nog veel stiller. Zo stil dat ik even blijf staan om te luisteren? Hoor ik iets? Nee, helemaal niets. Geen mensen, zelfs geen zingend roodborstje. Geen overtrekkend vliegtuig of geruis van een weg in de verte. Zo stil is het in Nederland bijna nergens meer. Zalig!

Rozen van crêpepapier

Via nog meer schattige paadjes door bossen en over heide klim ik naar alweer een prachtig uitzichtspunt (pufpuf). Over het paars kleurende dal kijk ik zo naar de zee. Een blik naar achteren biedt zicht op een nieuwe kleur: het rood van rozen. Bij de ontginning van de duinen zijn namelijk veel rozenstruiken aangeplant. In de loop van de tijd hebben ze zich verspreid over het duingebied. Je hebt verschillende soorten ‘duinrozen’, waarvan de rimpelroos goed herkenbaar is: de rozerode bloemblaadjes ogen kwetsbaar en lijken op crêpepapier.

Klimduin: wie durft?

Langs een hooggelegen paadje scheer ik langs Schoorl. En langs het 51 meter hoge klimduin dat daar al vele tientallen jaren ligt. Als je lef in je donder hebt, kun je hiervan af hollen. Ooit heb ik dat gedaan. En dat duin is zo steil dat de zwaartekracht je katapulteert. Je benen gaan een geheel eigen leven leiden, waarbij je hielen je achterhoofd aantikken.

ANWB-wandeling = paaltjeswandeling

Omdat ik niet op m’n achterhoofd gevallen ben, laat ik het bij de herinnering. En veel eerder dan ik wil, komt het bezoekerscentrum alweer in zicht. Tip: de ANWB-wandeling volgt – supereenvoudig – de paarse paaltjesroute. Als je goed oplet, kun je niet verkeerd lopen.