Drenthepad vernieuwd

De afgelopen jaren is het Drenthepad vernieuwd: etappes vanaf Borger zijn opnieuw ingedeeld en soms aangepast. Voor mij reden genoeg om deze route nog eens te lopen. Een straf is dat allerminst, want vanaf de bushalte van Odoornderdennen wandel je direct een prachtig en heerlijk stil gebied in.

Noord en Zuid (of andersom?)

Het pad voert eerst langs het Zuiderveld en daarna langs het Noorderveld. Heel logisch: het Zuiderveld ligt ten zuiden van Exloo en het Noorderveld ten noorden van Valthe. Zo klopt het toch allemaal. Intussen geniet ik van weidse uitzichten over bloemrijke velden, omzoomd door bossen.

Langs grafheuvels

In de verte twee andere wandelaars – lopen zij ook het Drenthepad? Ze verdwijnen in een bosrand waar ik zelf even later ook in verdwijn. Precies op tijd: een regenbui tikt nu op het bladerdek in plaats van op mijn pet. Dit is een oude streek, met verspreid liggende grafheuvels waar al duizenden jaren de doden rusten.

Langs een liniaal

Voorbij villapark De Hondsrug, waar levenden rusten, begint een kaarsrechte weg. Je marcheert over een fietspad van ruim twee kilometer, strak als een liniaal. Toch staan mijn twee voorgangers – dames op leeftijd – te dralen bij een geel-rood Drenthepad-bordje. “Moeten we hier nu in of niet?” vragen ze, wijzend naar een kronkelig zandpaadje het bos in. Als je op dit rechtlijnige stuk een bordje nodig hebt, dan is dit inderdaad de meest verwarrende plek.

Knoflookgeuren langs de Schaapskuil

We wandelen samen verder, tot ik mijn tempo versnel. Recht is het pad, hard is de ondergrond, maar de uitzichten zijn fraai. Links en rechts bloemrijke velden en bossen, en dan de Schaapskuil: een klein vennetje waar de knoflookpad voorkomt. Een plomp beestje met uitpuilende ogen. Niet dat je hem zult zien, want deze pad speelt verstoppertje op het hoogste niveau: hij graaft zich overdag in tot een meter diep. Ruik je een vleug knoflook? Dan weet je genoeg.

Valthe: archeologische parel

Het Drenthepad scheert langs de rand van Valthe, volgens een bordje de ‘archeologische parel van Drenthe’. Een fraaie rand: rietgedekte boerderijen en stille straatjes. Een postbode tipt me over een omweggetje langs nóg meer mooie exemplaren (volg mijn gps-track). Even pauze op het terras van ambachtsbakker Kuipers, waar ik in ruil voor een groepsfoto van vier Amsterdamse fietsvakantiedames er zelf ook eentje krijg.

Half hunebed in het Valtherbos

Een bollend klinkerweggetje leidt langs aardappelvelden en weilanden naar het Valtherbos waar je doorheen gaat slingeren. Op een van die slingers tref je hunebed D35 – alle hunebedden zijn genummerd. Geen archeologische parel maar een miserabel hoopje stenen: om onbekende redenen is maar de helft van het hunebed bewaard gebleven.

Onderduikershol

Dieper in het Valtherbos ligt een onderduikershol. Hier liet kippenboer Albertus Zefat in de Tweede Wereldoorlog zestien Joden onderduiken. De Duitsers ontdekten het nooit. Zefat zelf werd opgepakt, sprak geen woord over de schuilplaats en werd geëxecuteerd.

Verscholen vennetje

Hoewel het Valtherbos pas zo’n honderd jaar is, oogt het veel ouder. Staatsbosbeheer plantte hier grove den, fijnspar, lariks, douglasspar, beuk en eik. Zo wandel je het ene moment door donker naaldbos en het andere onder statige loofbomen, langs open plekken en verscholen vennetjes.

Zeldzame hunebedden-drieling

Een korte omweg, aangegeven met stippellijnen in de gids (of volg mijn gps-track), brengt je langs een prachtig heideveld en drie hunebedden op een rij: D38, D39 en D40. Bijzonder, dit hunebedden-trio, want de meeste van de 52 Drentse hunebedden staan in hun uppie. Slechts op twee plekken vind je in Drenthe zo’n drieling.

Grafheuvels en fotomomenten

Een (pre)historisch rijk gebied is dit: je komt ook nog langs grafheuvels. Jonger dan de hunebedden die het Trechterbekervolk 5.000 jaar geleden heeft gebouwd. Van nog iets recentere datum is het groepje actieve ouderen dat zich met genoegen laat fotograferen voor een hunebed.

Lelijkste gemeente?

Door de Emmerdennen, waar een herfststorm ooit een rij imposante dennen velde, bereik je via rustige ­straatjes met riante villa’s Emmen. Volgens de Atlas voor gemeenten de lelijkste stad van Nederland. Wat de Atlas er niet bij vertelt, is dat de omgeving prachtig is.

Wandeldatum en routebeschrijving

Deze wandeling heb ik gedaan in augustus 2025 en komt min of meer overeen met etappe 14 op Wandelnet. De meest recente versie van routebeschrijving, kaartje en gps-track kun je gratis downloaden op Wandelnet.

Etappe 14 op Wandelnet.nl >>