Vrijdag 18 januari 2013. IJsmeesters Gerrit en Frank gaan op ijsinspectie in Waterland. De one million dollar question: kunnen we hier al schaatsen of niet? Het antwoord laat zich raden: een dikke vette nee. Toch zijn de ijsmeesters optimistisch voor de komende week. Kneiterhard gitzwart ijs zien we op een aantal binnenplassen bij de IJdoornpolder.

Buiten plensde het van de natte sneeuw (jazeker: deze natte sneeuw plensde). Geen weer om buiten te wandelen. Dan maar binnen: in het oerlelijke Groninger Museum loopt een prachtige expositie: Nordic Art, over 19e en 20e eeuwse Noord-Europese schilderkunst. Veel weidse landschappen uit Scandinavië waren daarbij. Zo was ik binnen toch nog een beetje buiten.

“Vroeger was ik leuk. Toen schreef ik over drank en dronkenschap, over mijn ongelukkige huwelijk, over seks en het gebrek daaraan”, schrijft Hans Dorrestijn in zijn Vogelgids. “Goddank, al die verschrikkingen hebben nu plaatsgemaakt voor iets prettigs.” Dat prettigs, dat is vogels kijken. En gelukkig voor ons: erover schrijven. Dorrestijns Vogelgids is het grappigste boek over vogels dat ik ken. En nog leerzaam ook.

Vlak langs de bekende NS-wandelroute van Santpoort-Noord naar Overveen kom je langs een schitterend dal in de duinen. In de loop der jaren is dit mijn lievelingsplekje geworden. Het is er stil, geen mens te bekennen, en wat een uitzicht over golvende duinen naar de zee.

Laat ik maar met de deur in huis vallen: wandelen is geen sexy bezigheid. De wandeloutfit bijvoorbeeld roept niet bepaald verlangens op naar woeste nachten. Rugzakjes en nordic walking sticks zijn zo ongeveer de minst opwindende hulpstukken die je maar kunt verzinnen. En als je weleens een wandelgroep op je pad treft, denk je eerder aan Prozac dan aan Love Potion No. 1 (of beledig ik nu iemand?).

Al wandelend geniet ik volop van de bossen of duinen waar ik doorheen loop. Maar ook van de dieren die ik onderweg ontmoet.  Vijf dieren die ik op mijn pad aantrof. Ben heel benieuwd naar die van jullie!

Bob Gaster van Wandelsportmagazine belde mij: hij gaat een artikel schrijven over Groene Wissels. En omdat ik grote fan ben van deze wandelingen wilde hij weten wat ik er zo leuk aan vind.

Laatst op de prachtige maar populaire Malerweg in Duitsland viel het me weer op: als je een meerdaagse wandelroute loopt, kom je sommige wandelaars keer op keer tegen. De vraag is dan: moet je elkaar telkens groeten? Vijf tactieken.

Bijna net zo leuk als een lange wandeltocht zelf is het voorbereiden van die tocht. Eind volgende week vertrek ik voor ruim een week wandelen in Oost-Duitsland. Ik ga de beroemde Malerweg in de regio Sächsische Schweiz lopen.

Merkwaardig: ik heb een beschrijving van NS-wandeling Elsterberg op m’n site gezet die Google niet indexeert. Al m’n wandelingen zijn goed vindbaar, maar deze blijft onvindbaar. Wie weet hoe dat kan?

Nadat mijn kleine teen snoeihard tegen een tafelpoot stootte, stond Frankwandelt plots knarsend stil. Wat voel je je dan onthand. Opeens zijn er geen wandelingen meer te maken. Strompel je als een ouwe vent door huis. Voel je je zielig.

Als je zoals ik een mini-website hebt, moet je alles uit de kast trekken om Google voor het lapje te houden. Twaalf tips om Google te bedriegen (legaal!) en vindbaar te worden op het web.

Groet je medewandelaars of niet? Over die wereldkwestie had ik een blogje geschreven met vijf groetcodes. Ik postte mijn blogje op Nujij.nl. Wat schetst mijn verbazing: 117 Nujij'ers klikten door naar mijn blog, en 22 posten een reactie op Nujij. Lees wat An Mehoela, Natuurmens, Welles-Nietes, Deurknop en TrotsopmijnzachteG ervan vinden. "Er is één man die nooit teruggroet, dus nu groet ik alleen zijn hond.:)"

Als wandelaar kom je voortdurend medewandelaars tegen. Waar ik met enige regelmaat mee worstel: groet je elkaar of niet? In dit blogje vijf ongeschreven wandelcodes. Ongetwijfeld zijn er nog veel meer. Aanvullingen zijn welkom.

De vallende bladeren, diepe herfstkleuren en mistige ochtenden van de herfst kun je toch het beste wandelend beleven. Het Zuid-Duitse Altmültal leent zich daar uitstekend voor: een prachtig weids dal met een rijke historie. De schrik van een lekke band op de Autobahn is in de heuvels van de Beierse streek Franken snel vergeten. Ik kom tot rust, kruip de eerste nachten rond negenen onder het dons, en voel me soms echt bruisen van energie.

Het leuke van een website over wandelen is dat je alle wandelingen die je beschrijft, een beetje opnieuw beleeft. Ik pak de routekaarten erbij, en ik diep de foto's weer op, die ik soms al jaren niet meer heb gezien, ergens weggestopt in een verloren hoekje van m'n laptop. Om me vervolgens vertwijfeld af te vragen: hoe was die wandeling ook al weer?

Met een flinke verkoudheid aan huis gekluisterd. Tijd genoeg dus om te dromen van iets wat me de laatste jaren bezighoudt: een voetreis naar Rome. Ruim 2000 kilometer bepakt en bezakt deze oude pelgrimsroute volbrengen, dat lijkt me het mooiste wat er is. Vier, vijf maanden onderweg, m’n hele hebben en houwen op m'n rug, 's ochtends niet weten waar ik 's avonds m'n moede lijf te rusten zal leggen.